Tras el hiatus de estas dos semanas, hemos vuelto con un post cargadito. Hemos elegido una canción para cada uno de nuestros nenes bonitos, que os presentamos con su letra y videoclip para vuestro uso y disfrute (y para el nuestro, conio, que para eso es nuestro blog).
Olga escogió para Sammy el DON´T SPEAK de No Doubt.
You and me We used to be together Every day together always
I really feel I'm losing my best friend I can't believe This could be the end
It looks as though you're letting go And if it's real, Well I don't want to know
Chorus: Don't speak I know just what you're saying So please stop explaining Don't tell me 'cause it hurts Don't speak I know what you're thinking I don't need your reasons Don't tell me 'cause it hurts
Our memories They can be inviting But some are altogether Mighty frightening
As we die, both you and I With my head in my hands I sit and cry
Repeat Chorus
It's all ending I gotta stop pretending who we are... You and me I can see us dying ... are we?
Repeat Chorus
sus extras de DVD: Papi: with or without you (u2) Bobby: Hey Jude (The Beatles) Azazel: lay your hands on me (Bon Jovi)
Mari, por otra parte, (es decir, la moi), escogió para Dean PERCENTATGES de Sau.
He marxat de tantes ciutats, on m'hagés pogut quedar he deixat a tanta gent, que podria haver estimat. no recordo quan vaig comenár, s'ha fet llarg el camí, però avui s'ha acabat,estic cansat no vull marxar mai més d'aquí. ja no tinc temps per somiar ja ni tinc forces per lluita. és que encara no he donat tot el que tinc. és que encara no he perdut tot el que tinc.
aquesta nit, vull senir el batec d'algun cor, vull veure dema com surt el sol, vull senitr un ale de molt a prop, vull oblidar-ho tot. et donare el deu per cent del meu amor, aquesta nit.
el que escric no te cap sentit, massa tard, massa sol, no tinc sort aquesta nit, i aquest vers mor poc a poc. he llegit en algun lloc, que la vida es de veritat, no hem vingut aqui per somiar, aixo ho aprenem mes tard. nomes fumo molt i dormo po, pero avui vull aturar-ho tot. es que envara no he donat tot el que tinc es que encara no he perdut tot el que tinc
he sentit la mort de prop, viatjant contra la nit, la carretera em fa por no puc morir aixi
gairebe no puc caminar no puc mantenirme dret, en quin hotel he de naufragar en quin llit acavare cada dia em sembla el mateix, jo donc tot el que tinc, però dema hi haura un altre concent deigueu-me que espereu de mi fa tant tems que estic aixi porto tantes nits sense dormir.
es que encara no he donat tot que tinc es que encara no he perdut tot el que tinc
aquesta nit vull senti el batec d'algun cor vull veure dema com surt el sol vull sentir un ale de molt aprop vull olvidar-ho tot et donare el deu per cent del meu amor, aquesta nit
Sus extras:
papi: devil came to me (dover) bobby: I will survive (gloria gaynor) azazel: devil in disguise (elvis)
---------------
Mar, tras semanas de deliberar, ha decidido escoger para Castiel ANTHEM, del musical Chess.
No man, no madness Though their sad power may prevail Can possess, conquer, my country's heart They rise to fail She is eternal Long before nations' lines were drawn When no flags flew, when no armies stood My land was born
And you ask me why I love her Through wars, death and despair She is the constant, we who don't care And you wonder will I leave her - but how? I cross over borders but I'm still there now
How can I leave her? Where would I start? Let man's petty nations tear themselves apart My land's only borders lie around my heart
Y sus extras son:
Bobby: father and son (Cat Stevens) Azazel: viva la vida (Coldplay) Papi: Over my head (The fray)
Hale, sed güenos y no hagáis nada que yo no haría. O sí. No sé. Lo que os de la gana.
Lo cortés no quita lo valiente y el que Bono está bueno es un hecho demostrable y factible. Y para muestra, un botón:
Jarl! Después de las chorradas y taradeces de Alfonsito, el duquecito de Anjou, tenía que resarcirme con algo más trivial y mundano. Nada como un AY OMÁ QUÉ RICO de mi siempre solícito yo hacia Bono... que sí, que hay muchas cosas que no me gustan de él, pero guapo lo es un rato y más cuando adopta esta pose arácnida. Ahora que lo pienso, en vídeo que rodaron para la banda sonora de Batman adoptaba esta misma pose... No sé si tiene claro quién es Spidermen y quién es Batman, pero da igual. Está igual de buenaco enfundado en el cuero negro...
Después del pequeño parón vacacional volvemos con ganas renovadas de repartir premios a quien lo merezca. Y esta semana lo merece Luis Alfonso de Borbón, Duque de Anjou, por... Bueno, por no haber tenido la decencia de estudiar un poco de historia antes de hablar.
Alfonsito preparandose para ser llamado por los franceses. Sentado.
Eso sí, le deseamos toda la suerte del mundo en la recuperación del Trono de Francia. Desde aquí lo esperamos ansiosas.
En fin... *suspiro* Esta semana tenemos incluso una buena noticia de las de verdad. Y es que FMI (que tiene nombre de Yogurt pero son unos señores que se ve que saben de dinero) ha decidido dejar de decirnos como recortar derechos y condonar la deuda externa de Haití. Nos alegramos enormemente por Haití y por el Karma de las naciones poderosas.
Niños de Haití celebrando que el FMI se ha acordado de ellos para bien
Hale, sed buenos y aprended del FMI. Robar a los pobres es feo
He estado una semana desaparecida en la verde, mojada y fresca Irlanda y acabo de regresar al calor asqueroso de mi hermosa ciudad (¿qué? Lo cortés no quita lo valiente.)
En fin, no voy a entretenerme mucho. Aquí tenéis la taradez de la semana:
Y aquí La Canción:
Sed buenos, que hace falta. Y cantad todos conmigo para que llueva mogollón.
Buaaaaaa! Cómo echo de menos el clima de Dublín!!!!
Y por otro lado, de Cançó de la Setmana, os dejo este pedazo de hit en honor a los más grandes de los grandes (y sí, en edad también): Los abuelos cañeros de Casal Rock
Hale, hidratáos y caminad por la sombra, que hace un caloraco que te cagas.